TwitterFacebookPinterestGoogle+

Srpski naci-fašizam nekad i sad

„Srbi su kosmički narod koji je naselio sve planete, pa i Zemlju“ ;„Srbi su etnogenetski pupak Evrope i sveta“; „Srbi su narod arijevske krvi“; „Mi Srbi smo krenuli iz Indije u sam osvit civilizacije i naselili celi svet“; „Sanskrt je srpsko pismo, a drugi naziv za stare Srbe je: ‘Vede’“; „Svi znameniti ljudi, od Adama nadalje (uključujući i oca istorije Herodota, zatim Sokrata, Aristotela, Platona, Odiseja, Aleksandra Velikog, Ahileja, Homera, Cezara, slavne egipatske, grčke i rimske vladare), bili su Srbi“;

„Srbi su stariji od Rimljana“, „Srbi su bili stanovnici Atlantide i od njih potiču Sumeri, Etrurščani, Tračani, Iliri…“ Kralj Artur i vitezovi okruglog stola su bili Srbi“; „Isus Krist je propovedao na srpskom“, „Aramejski je ustvari srpski jezik“, „Biblija je prvo napisana na srpskom jeziku a tek posle su je preveli Jevreji“,„Mojsije je ispisao 10 Zapovedi Božjih na srpskom pismu (jer tada Jevreji još nisu imali svoje pismo)“ a „Zapovedi je od Boga primio na Srpskom vrhu na Sinaju“; „Srbi su postojali i prije Adama“ – što nije nikakvo čudo ako se zna da je i „Bog bio Srbin“; „U 4. i 5. veku, cela Evropa je bila pod vlašću Srba – oni tada nisu bili najbrojniji u Evropi, ali su bili jako dobri konjanici, pa su krstarili kontinentom i vladali nad svima drugima“; „Srbi su se brojčano smanjili kao narod samo zato što su bili jako dobrodušni, miroljubivi i naivni, pa su to njihovi neprijatelji iskoristili da ih potisnu“; „Krojači novog svetskog poretka upravo i mrze Srbe zato što su oni najstariji genetski materijal čovečanstva“; itd., itd.

Tko god mislio da su ovo puke izmišljotine nekih dokonih šereta ili neslane šale, grdno se prevario. Sve navedene (i brojne druge slične) teze, fraze i tvrdnje u svojim su „znanstvenim“ člancima, knjigama i na predavanjima već davno obradili i na svjetlo dana iznijeli Sima Lukin Lazić, političar, publicist, književnik (Srbi u davnini, Zagreb, 1894.; Kratka povjesnica Srba od postanja Srpstva do danas, objavljivana 1894. u Srbobranu a kao posebna knjiga u Zagrebu 1895.); Miloš S. Milojević, političar, književnik i pravnik (Odlomci istorije Srba i srpskih – jugoslavenskih – zemalja u Turskoj i Austriji, Ugrađena slika 4Beograd, 1872.; Zabranjena istorija Srba ); Olga Luković – Pjanović (Srbi narod najstariji, 1-2, Beograd, 1990.); Jovan Deretić (Zapadna Srbija, Istorija Srba i Rusa, Izmišljeno doseljavanje Srba, Srbica – istorijapismenosti, Srbi i Arbanasi, Kulturna istorija Srba i dr.) i mnogi drugi srpski autori.

I ne bi tu bilo ničega neobičnog, kad takve knjige i predavanja na spomenute teme ne bi u srpskom narodu plijenili masovnu pozornost. Ta literatura ima vrlo širok krug poklonika, izdanja se po pravilu ponavljaju, a deseci i stotine tisuća primjeraka ovih „umotvorina“ zasipaju tržište i ulaze u gotovo svaku srpsku kuću ne samo u Srbiji, nego i diljem „srpskih zemalja“ zapadno od Drine i srpskoj dijaspori.

Kako se ovi uradci prezentiraju čitateljima možemo vidjeti iz recenzija što ih nalazimo na internetu, gdje se svaka od tih knjiga može nabaviti po vrlo pristupačnoj cijeni.

Evo nekoliko citata:

Miloš S. Milojević, (Zabranjena istorija Srba)

„Miloš Milojević, naš predani istoričar, svakako je uperio svoje misli ka budućnosti, ka budućim generacijama jer je spoznao zaveru – zaveru koja još uvek traje. Suština te zavere je uzmimo jednom narodu veličanstveni deo istorije, uzmimo mu korene, uzmimo mu ponos – uzećemo mu teritorije, uzećemo mu budućnost. Borio se kao lav protiv neprijatelja, često najžešćih baš iz srpskog naroda, od kolega koje su mu morali pomoći da shvati da nije na pravom putu ili ako jeste da ga podrže, da tu istorijsku baklju održe upaljenom za buduće generacije.

Zašto je Milojevićeva istorija zabranjena već 141 godinu?! Ko stoji iza te zabrane u svetu i kod nas Srba?!

Kao kad se otvore bezgranične nebeske kapije tako ćete moći da otvorite vrata istorije sopstvenog naroda kada pročitate ovu dokumentovanu i argumentovanu knjigu – zabranjivanu, spaljivanu, ali, ipak ŽIVU…

Zbog čega je ova knjiga bila zabranjena?

Zbog toga što daje istinu o srpskom narodu. Miloš Milojević nije imao dlaku na jeziku, a bio je strogo pobožan, i jednostavno je napisao istinu. Nije pisao laži, da se nekome sviđaju a nekome ne. On je jednostavno napisao ono što je istražio. A šta je to istraživao i šta je koristio kao izvore, to danas ni jedan tim od dvestotinak eksperata, i to ruske Akademije istoričara, ne bi mogao da sledi, naročito u onom delu gde govori o Slovenstvu u Aziji. Vrlo važan elemenat jesu i njegovi putopisi i gradivo za Običaje ukupnog naroda srpskog. Jer, on je shvatio običaje, pa zatim jezik, razumeo njegov logički sistem, što ga je potom dovelo do Indije. Sve to zajedno vodi do Indije. Svakoga ko se ne plaši germanskog katedrizma i političkih ideologija koje se nazivaju kritičkim istorijskim pravcem to naime vodi do Indije, a onoga koji sam sebe laže to vodi do sedmog veka. U Indiji je Miloš S. Milojević sakupio, nešto preko 4470 srpskih toponima – znači imena gradova, reka, planina, jezera, oblasti sa prostora Indije, Kine, Bliskoga Istoka, Severne Kine, pa dalje sve do Južne i Zapadne Evrope.“ (http://www.veselaknjiga.com/istorija/1185-zabranjena-istorija-srba-milos-s-milojevic; dijelove teksta istaknuo: Z.P.; stranica posjećena 22.12.2016.)

Očiti dokaz da su mitomanske i rasističke teze koje su u svojim člancima i knjigama razrađivali krajem XIX i početkom XX stoljeća Sima Lukin Lazić, Miloš S. Milivojević i njima slični autori nailazile na plodno tlo i to među najznačajnijim srpskim intelektualcima koji se i danas smatraju nacionalnim veličinama i nude kao uzor mladima (naravno, uz prešućivanje svega onoga što bi moglo narušiti njihovu karizmu) i crkvenim krugovima, te da su se duboko i čvrsto ukorjenile u narodu jeste to, što su Hitler u Mussolini (a posebice ovaj prvi) bili gotovo jednodušno podržavani i slavljeni kao idoli. Ova nacionalna elita je, naime, u koncepciji „novog svetskog poretka“ očekivala svoje mjesto – odnosno, sanjala o tome da Srbija u suradnji s nacistima i fašistima (i služeći njima) ostvari željene ideale „vaskrasavanja“ Dušanovog carstva i potvrdu povlaštenog „izabranog“ naroda za srpski rod.

Iz čitave plejade srpskih velikana koji su već dvadesetih i tridesetih godina XX stoljeća bili opijeni rađanjem fašizma i nacizma, rasnim teorijama i antisemitizmom, i impresionirani vođama ovih pokreta i njihovim ideologijama, na ovom mjestu je možda vrijedno spomenuti jednog od najistaknutijih – književnika Miloša Crnjanskog, nespornu nacionalnu veličinu i zacijelo „ikonu“ srpske književnosti (i kulture uopće) čija kritika se i danas u Srbiji i srpskom narodu doživljava kao izravni atak na samo „srpsko biće“

„Veliki“ Crnjanski (autor kultnog djela nacionalne književnosti – Seobe), je, dakle, tridesetih godina XX stoljeća, bio novinar izvjestitelj (beogradskog lista „Vreme“) iz ratnog stožera fašističkog generala Franca. Njemu i falangi fašističkog diktatora pisao je panegirike, u isto vrijeme napadajući sve zapadno-europske zemlje i njihove novine koje su se protivile ovoj ideologiji. Izrugivao se Židovima (tvrdeći kako „Jevreji nesumnjivo preteruju u svojim vizijama strahota koje ih očekuju“), republikanske snage i internacionalne brigade koje ratuju protiv Franca nazivao je „neprijateljima“, likovao je nad pobjedama „blistavog oružja“ Francove vojske koju idealizira, dok fašistički pokret smatra „najboljim što je u političkom i duhovnom smislu iznjedrio španski narod“. S istim žarom, on hvali i uzdiže „socijalistu Mussolinija“, koji u Italiji „ima plebiscit“, čak što više, zapadne zemlje „čije horde žele poklati italijansku omladinu“ optužuje za aspiracije prema Italiji, zastupa i brani rasističke teorije – za koje nastoji pronaći znanstvenu i filozofsko-antropološku podlogu. Hitlera (čak i u drugoj polovici tridesetih godina, kad cijeli demokratski svijet protestira protiv onoga što čini i kad se posve jasno vidi kud nacionalsocijalizam vodi), gorljivo brani, odričući mu bilo kakav antisemitizam i zle namjere prema bilo komu, pa i židovskom narodu. Svoju opčinjenost vođom Reicha, Crnjanski izražava opisujući susret s njim, pri čemu oduševljeno naglašava kako ga je ovaj „obgrlio i tri puta mu glasno zahvalio“, (pred mnoštvom novinara iz zapadno-europskih zemalja) na „objektivnom prikazivanju situacije u Nemačkoj“.

Crnjanski je, naime, bio izabran (svakako ne slučajno!) među 8 povlaštenih novinara stranih agencija (od ukupno 250 – koliko ih je tada bilo akreditirano u Španjolskoj), za doručak i razgovor s Hitlerom u njemačkom carskom gradu Nurnbergu (13. rujna 1937.), tamo je sjedio do samog Fuhrera koji je prema njemu bio naročito ljubazan, što ga se jako dojmilo i o čemu je kasnije s ushitom govorio. U svome izvještaju pohvalio se kako je Hitler s posebnim uvažavanjem govorio o Jugoslaviji.

U njegovom časopisu „Ideje“ (čiji je promotor i glavni urednik godinama bio), iznosile su se u ogoljenoj i najgrubljoj formi rasističke teze koje su autori tekstova nastojali uklopiti u već postojeće klišeje Jovana Cvijića i sličnih „antropo-geografa“ i „morfologa“ koji su već davno prije srpskoj naciji i „rasi“ pokušavali priskrbiti prirodne odlike „nad-ljudi“ i rasističke teorije umotati u „naučnu akribiju“.

U jednom od brojeva časopisa „Ideje“ (čiji je spiritus rector i nesporni autoritet bio upravo on, Miloš Crnjanskii u vrijeme kad nominalno nije bio urednik), iz pera Svetislava Sefanovića, može se, primjerice, pročitati i ovo:

„Rasna snaga pobeđuje i političke i ekonomske faktore, stvara kulturu, državu i naciju, a ekonomski faktori koje često nose rasno niži elementi dolaze onda da stvorenu kulturu degenerišu i upropaste (…) Čistotu rase treba čuvati, i ne treba je prepustiti izumiranju ili degenerisanju u mešavini sa rasama nižih kvaliteta. To zagovaraju samo oni koji imaju perverznu logiku, a koja je svojstvena poklonicima ekstremnog materijalističkog pogleda na svet, i slepim vernicima učenja i klasnoj borbi (…) Hteo bih ukazati i na istaknutu činjenicu da su neki od najvećih i najizrazitijih genija čovečanstva ne od čiste, nego od kombinovane mešavine, naročito nordijske i dinarske („dinarska rasa“ u radovima Jovana Cvijića, Vuka Stefanovića Karadžića i brojnih drugih srpskih ekspanzionista, poistovjećena je sa „srpskom rasom“ – op.Z.P.). Na drugoj strani, poznat je štetan uticaj mešavine germanske i jevrejske rase. Mešani brakovi te dve rase degenerišu i postaju sterilni već u drugoj ili trećoj generaciji (…) Nužno je da se rase evropskog čovečanstva održe, nordijska pre svega, dinarska i mediteranska, u nesumnjivoj superiornosti svojih kvaliteta, mudrim izborom međusobne mešavine i čuvanjem od mešavine sa rasama inferiornih kvaliteta…“

(Vidi: https://www.youtube.com/watch?v=ED_7c2wSh7Y; dr Olivera Mislosavljević, predavanje „Tri lica jednog pisca“, održano 1. i 2. prosinca 2012. godine u Skupštini AP Vojvodine u Novom Sadu, u okviru znanstvene rasprave „Revizionizam u kulturi. U potrazi za poželjnom slikom prošlosti“)

Cvijićeve teze o nadmoći srpske nacije i njezinoj rasprostranjenosti diljem Balkana (pri čemu su gotovo svi ostali narodi ubrojeni u taj nacionalni korpus) bile su osnov za rasističke teorije koje je zahvaljujući svojim vezama u međunarodnim krugovima proturao u brojne znanstvene časopise i edicije, pa i u to vrijeme u svijetu najpoznatiju (francusku) enciklopediju L’arousse.

U političkom smislu, Cvijić je također bio nedvojbeno određen prema srpskoj nacionalnoj ideji, o čemu svjedoči i ovaj njegov zapis iz 1907 godine:

„Svijet treba da zna i da se uveri da Srbija može da operira sa mnogo većom cjelinom, no što je njena teritorija. Od Srbije mogu da pođu najveće teritorijalne transformacije Balkanskog poluotoka (…), mi moramo biti zemlja koja je za rat spremna. I zato, Srbija mora imati znatnu i spremnu vojsku.“ (Jovan Cvijić, O nacionalnom radu, Srpski književni glasnik 5/18; Beograd 1907.; str.355-362.; istaknuo: Z.P.)

Što je ovo ako ne korištenje rasističkog modela superiornosti nacije za osvajanje životnog prostora drugih naroda?

Cvijić je ovo napisao u vrijeme kada su srpske komitske (četničke) skupine u Makedoniji počinile već brojne masovne zločine etničkog čišćenja i genocida, a u Srbiji stvorena „Narodna odbrana“ – paravojna četnička organizacija koja je okupljala ekstremiste najgore vrste i talog društva (čija je zadaća bila etničko čišćenje prostora i progon nesrpskih naroda), i praktično legalizirala njihovo djelovanje u okviru vojnog (armijskog) sustava. Svi tadašnji stranački prvaci – osim socijaldemokrata Dimitrija Tucovića – podržavali su ovu osvajačku zločinačku politiku i pravdali je „višim ciljevima“. U ime srpstva bilo je dopušteno sve. Široki pokret intelektualaca i ljudi od moći i ugleda (iz svih struktura društva, uključujući diplomate, oficirski kor, političare, književnike, umjetnike, znanstvenike, svećenstvo, publiciste, novinare itd.), bili su angažirani na ovom projektu, i njihove aktivnosti su se sinergijski usmjeravale ka istom cilju. Ono što su na diplomatskom, političkom i vojnom planu poduzimali Nikola Pašić i njegov državni aparat (uzimajući velikosrpski politički program Načertanije iz 1844. godine kao polazišnu točku svoje politike), podupirano je od svih relevantnih snaga u društvu, i od najvećeg dijela naroda – bez čega ne bi bilo moguće niti vođenje ovih osvajačkih ratova.

Ono što je Vuk Stefanović Karadžić činio na jezičnom polju (dokazujući kako na području jugoistočne Europe žive „Srbi troimenog zakona: pravoslavci, latini i muhamedanci“, te da su „svi štokavci Srbi“), a Jovan Cvijić na etno-geografskom, u političke programe pretakale su intelektualne i političke elite, dok je konkretno operativno izvršenje preuzimao državni establishment, s osloncem na diplomaciju, vojsku, paravojne četničke postrojbe i naravno, srpski narod.

Tako duboko ukorijenjena i široko rasprostranjena velikosrpska ideologija postala je dijelom srpskog duhovnog naslijeđa i narodne tradicije.

Ipak, Spiritus movens, glavni promicatelj i čuvar stoljetnih velikosrpskih rasističko-fašističkih ideja (koje se u novim uvjetima „evropskog poretka u nastajanju“ nastojalo uklopiti u one srodne, oblikovane u kabinetima Mussolinije i Hitlera), bila je svakako Srpska pravoslavna crkva, oko koje se oduvijek (pa i u prvoj polovici XX stoljeća – što je slučaj i sa Milošem Crnjanskim, Jovanom Dučićem, Isidorom Sekulić, Mihajlom Pupinom, Jovanom Skerlićem, Svetislavom Stefanovićem i brojnim drugim istaknutim intelektualcima velikosrpskog usmjerenja) okupljao sloj onih koji su narod odgajali na temeljima velikosrpstva, nudeći mu nacionalne mitove, opsjene i zablude umjesto nade i izlaza.

Opčinjenost idejama naci-fašizma u Srbiji, međutim, nije bilo samo puko divljenje snazi, moći i „sjaju oružja“ Italije i Njemačke (iako je i to bio jedan od uočljivih pratećih vanjskih znakova veličanja budućeg „velikog saveznika“), nego je, nažalost, imalo mnogo dublje sociološke korjene, o čemu jedna beogradska povjesničarka piše:

„Vera u nepobedivost Nemačke nije kod dela kolaboracionista nastala tek aprila 1941. godine, niti su se ideje nacionalsocijalizma tada prvi put našle na stranicama beogradskih novina. U starim desničarskim krugovima nije bilo teško naći propagandiste koji su tokom čitavog rata objašnjavali da je Nemačka bila primorana da u njega uđe kako bi se ‘odbranila’ i zaštitila svoje ‘pravedne’ zahteve – ‘životni prostor’ i očuvanje ‘rase’. Kako bi u takvom konceptu našli svoje mesto, Nedićevi propagandisti su tvrdili da Nemačka istovremeno obezbeđuje ‘životni prostor’ i svim ‘konstruktivnim’ evropskim narodima. Njena saveznica Italija, koja sabijena ‘nije mogla da diše’, po njima se borila za nove prostore s punim pravom da izdejstvuje ‘svoje mesto pod suncem’, a Japan je ‘u džinovskoj borbi za nove prostore’ osvajao ogromna prostranstva ‘dovoljna da obrazuje veliku daleko-istočnu imperiju’ i onemogući američke imperijalističke planove. Zato je javnost uveravana da je pobeda Trojnog pakta (‘blok sloge i iskrenosti’) neizbežna i neupitna kao i da će posle rata biti formirana ‘Nova Evropa’ po Hitlerovim vizijama (‘grandiozni revolucionarni koncept’) u kojoj će i ‘Nova Srbija’ imati svoje mesto, koje prethodno mora ‘konstruktivnim’ radom da zasluži.

Alternative nije bilo – ili će Nemačka pobediti ili će ‘Evropa propasti’. Zato su svakodnevno veličane nemačke pobede, oduševljavalo se ‘viteškim’ ponašanjem nemačke vojske, divilo se njenoj snazi, ‘duhu’ nemačkog vojnika i glorifikovala ‘herojska’ borba nemačkog naroda. Sam Nedić je, zahvaljujući se ‘Velikom Nemačkom Rajhu’ što na Istoku brani evropsku civilizaciju i evropske narode, zaključivao: ‘ako bi Nemačka popustila, ne pomagana od nas sviju, Evropa bi bila groblje.

Nije Nemačka fascinirala kolaboracioniste samo svojom vojnom snagom. Njen nacionalsocijalizam je bio predmet ništa manjeg divljenja. Glorifikovano je ‘nacionalsocijalističko rasno gledanje na narodnosti’ i uspesi ‘snažnog nacionalsocijalizma’ koji se ‘junački uhvatio u koštac sa jevrejštinom’ uspešno je ‘iskorenjujući’. Sa odobravanjem je opisivano kako su ideje nacionalsocijalizma prodrle u ‘dušu nemačkog čoveka’ stvarajući najčvršću moguću zajednicu, kako je nemački narod ‘sav okupljen oko svojih vođa’, a Nemačka potpuno nacionalsocijalistička – ‘jedinstvena po mišlju, jedinstvena po naporima i spremnosti na žrtvu’.

Nacionalsocijalizmu se divilo i što je na nemačkom selu stvorio ‘gospodina-seljaka’ kome je ‘priznata uloga večnog obnavljača čistote rase’, što je obezbedio razvoj svakog novorođenčeta koje će biti ‘nosilac fizičke i duhovne lepote svoje rase’, što je spalio ‘otrovnu, razornu, nemoralnu, nenarodnu’ literaturu… Otvoreno se priželjkivalo da u bliskoj budućnosti i srpski narod doživi ‘isti trenutak’.

Čovečnost i humanost su viđene kao temeljni principi nacionalsocijalizma. Pisalo se o njegovim ‘opštečovečanskim idealima’, o zasluzi nacionalsocijalističke partije u Nemačkoj za širenje socijalnog osećanja, a ‘nacionalsocijalističkoj Nemačkoj’ se zahvaljivalo i što je u ‘Novoj Srbiji’ omogućila ‘ostvarenje socijalnog programa generala Nedića’.“ (Olivera Milosavljević, Potisnuta istina. Kolaboracija u Srbiji 1941-1944., Beograd, 2006., str. 20-21.; istaknuo: Z.P.)

U drugom dijelu (citirane) knjige, autorica donosi opsežnu bibliografiju sa stotinama propagandnih tekstova kojima je srpska štampa u vrijeme okupacije Srbije glorificirala naci-fašizam i okupacijski režim, kao i pregled brojnih događaja čiji je cilj bio isti – učvrstiti okupaciju i Srbiji na vrijeme osigurati povlašten status kod budućih „gospodara novog svetskog poretka“.

Nije potrebno previše mudrosti da bi se uočila podudarnost onoga što su davno prije rata u svojim spisima i programima iznosili velikosrpski ideolozi predvođeni tada najvećim intelektualnim autoritetima (poput Cvijića, Crnjanskog, Skerlića, Dučića…), i politike Milana Nedića, Dimitrija Ljotića, Draže Mihailovića i drugih istaknutih kolaboracionista naci-fašističkog okupacijskog režima.

Želimo li doprijeti do samih korjena ovog specifičnog srpskog poimanja „ljudskih vrijednosti“ i „humanizma“, moramo se osvrnuti na ono što predstavlja srž velikosrpske ideologije, na njezinu „filozofsko-teološku“ potku, bez čega bi domet i utjecaj takvoga svjetonazora unaprijed bio toliko ograničen, da bi sama ideja doživjela propast.

Jedan od najvećih srpskih pisaca u vremenu između dva svjetska rata, Stanislav Vinaver (koji je, što je posebno zanimljivo, bio židovskog podrijetla), ovako je naglašavao prožimanje srpske književnosti, pa i opusa Miloša Crnjanskog, sa prvim srpskim „prosvetiteljem“, i rodonačelnikom novoga filozofsko-političko-religijskog pravca (s kojim su Crnjanski i njegov časopis „Ideje“ bili duboko i neraskidivo vezani):

„Sveti Sava osnovao je književnost srpsku jednim jedinim žitijem svoga oca. Iz toga žitija i danas izliva se miro na ceo srpski književni izraz. Ono je i danas blagi i neugasli svetionik naše rečenice.“ (Izvor: internet stranica http://pravoslavlje.spc.rs/broj/930/tekst/svetosavlje-milosa-crnjanskog/print/lat)

Svetosavlje nije lako definirati, budući da je ovaj sociološki fenomen višeznačan i prilično složen, no, možda je najbliže istini, ako se kaže da je to jedan specifični srpski religijsko-filozofsko-ideološki pravac koji zagovara samodostatnost i „izabranost“ srpske nacije, veliča njezinu snagu, važnost i veličinu, oštro se protivi ekumenizmu i bilo kakvom napretku, uz to podrazumijeva samoizolaciju i kolektivni autizam kao temeljne preduvjete opstojnosti srpskog naroda, koji će samo tako „sačuvati sebe i svoju dušu“ – sve drugo vodi ga „u sigurnu propast i nestajanje.“Osim toga, „svetosavlje“ obuhvaća i „narodnu odbranu“ – ono je izraz srpskog „organskog nacionalizma“ pri čemu su narod, crkva, država i vjera jedno te isto tijelo. Može se slobodno reći, da iz ovako shvaćenog i prakticiranog „svetosavlja“, u kombinaciji s militantnom velikosrpskom osvajačkom svješću i mitomanskim zabludama o vlastitoj „veličini“, „posebnosti“ i „izabranosti“, proističe i ona najekstremnija varijanta nacionalne ideologije koja u sebi objedinjuje ne samo fašističke, nego i rasističke i nacističke ideje koje svoje krajnje ishodište nalaze u nasilnom osvajanju životnog prostora drugih naroda i njihovom zatiranju, uz „legitimnu“ primjenu genocida i etničkog čišćenja (što se nastoji opravdati čak i teološkim razlozima u okvirima kršćanskog vjerskog nauka?!)…

Cijeli članak možete pročitati ovdje.

Komentiraj